خانه / اخبار / اخبار سايت ها / روحانی باید در زمینه موسیقی تعارف را کنار بگذارد

روحانی باید در زمینه موسیقی تعارف را کنار بگذارد

همدلی| روژا پیران ـ سال‌هاست در ایران دو رویکرد را در عرصه سیاست شاهدیم، مشی نخست اهمیت دادن به توسعه اقتصادی و روش دوم توجه به توسعه سیاسی است. در این خصوص و در باب رویکرد اول، این دولت هاشمی رفسنجانی بود که مهمترین نماد و نماینده آن محسوب می‌شود. در دوره ۸ ساله زعامت سردار سازندگی، توجه به اقتصاد و فعالیت‌هایی که می‌خواست فضای بعد از جنگ را سروسامان دهد و خرابی‌های جنگ را جبران کند، سیاست محوری او و کابینه تکنوکراتش به‌شمار می‌رفت. در این میان اما به اعتقاد اغلب منتقدان و تحلیل‌گران آن‌چه مغفول ماند، همانا توسعه سیاسی بود.

تبیین مشکلات عرصه هنر

در حالی که سردار سازندگی هر روز به افتتاح پروژه‌های عمرانی می‌پرداخت، وضعیت مطبوعات، آزادی‌های سیاسی، حال و روز اهالی فرهنگ و روشنفکران، وضعیت بسامانی نداشت و هرچند درهای اقتصاد گشوده می‌شد، اما محدوده آزادی‌های سیاسی و اجتماعی روبه‌روز تنگ‌تر و محدودتر می‌شد. این رویکرد با روی کار آمدن رئیس دولت اصلاحات به‌کلی تغییر کرد و او توسعه سیاسی را در مرکز توجه و فعالیتش قرار داد. این‌روند با پایان دولت ۸ ساله او و دوران ریاست‌جمهوری احمدی‌نژاد متوقف ماند تا انتخابات ریاست‌جمهوری ۹۲ که مشی اعتدالی حسن روحانی با رای مردم سکان دولت را به‌دست گرفت. در این دوره عموم فرهنگیان و اهالی هنر و اندیشه این انتظار را داشتند تا به مطالبات این اقشار توجه شود و از نگاه آنان نه توسعه سیاسی و نه اقتصادی جدا از یکدیگر قابل پیگیری نیست.

به هر روی با مداخله نهادهای غیرمسئول، حسن روحانی آن‌گونه که وعده داده و انتظار می‌رفت نتوانست شرایط را بهبود بخشد و به وعده‌هایش عمل کند. در انتخابات ۹۶ به‌رغم همه این مسائل بار دیگر جامعه فرهنگ و هنر از همه توان و قدرت نفوذ اجتماعی خود در راستای حمایت از روحانی بهره برد و با تمام توان وارد میدان شد. سخنی بیراه نیست اگر بگوییم در پیروزی روحانی اینان نقشی انکارناپذیر داشتند و شاید همین مسئله است که اکنون نیز باعث مطالبه‌گری بیشتر هنرمندان شده است. در حالی که آنان رای خود را به روحانی رایی مشروط می‌دانند، مطالبات تحقق‌نیافته خود را نیز اعلام می‌دارند، مطالبات و خواست‌هایی که تاکنون بخشی از آن را در روزنامه همدلی انعکاس داده‌ایم.

در همین راستا و در بررسی شرایط امروز و تبیین مشکلات عرصه هنر و بالاخص موسیقی، به گفت‌وگو با عبدالحسین مختاباد نشستیم، هنرمندی که در طی این سال‌ها از نزدیک با مصائب جامعه موسیقی و مشکلات پیش پای هنرمندان آن آشناست. متن این گفت‌وشنید را در ادامه می‌خوانید:

کارنامه آقای روحانی و دولت یازدهم را در عرصه هنر و به‌ویژه راجع به موسیقی چگونه ارزیابی می‌کنید؟

دولت یازدهم در زمینه موسیقی سیاست‌های فرهنگی خودش را داشته است، اما از جهت رویکرد اقتصادی و کمکی که می‌توانسته در زمینه رونق اقتصادی در عرصه هنر داشته باشد متاسفانه در این دولت چشمگیر نبوده است و حتی یک فضای رعب و وحشتی در وزارتخانه‌ها بود که در مراسم و اعیاد حتی اجازه نداشتند موسیقیدان‌ها را بیاورند و شاهد اجرای موسیقی باشند. این فضا باید در دولت بعد شکسته شود و موسیقی و موسیقیدان حرمت خودش را داشته باشد و بتواند در مراسم‌های مختلف حضور داشته باشد.

در حال حاضر انتظارات بسیاری از رئیس دولت دوازدهم مطرح می‌شود. به‌نظر شما دولت برای تغییر شرایط چه باید بکند؟

همانطور که اشاره کردم به‌طور مثال در مراسم‌های اعیاد وزارتخانه‌هایی بودند که می ترسیدند از حضور موسیقیدان‌ها و موسیقی را به رسمیت نمی‌شناختند. در حالی که قبلا شرکت‌های خصوصی و خود وزارتخانه‌ها خیلی از هنرمندان را برای اجرای موسیقی دعوت می‌کردند و اینگونه باعث حرکت چرخ اقتصاد موسیقی می‌شدند. به هر جهت امیدواریم دولت دوازدهم هم به طریق سخت‌افزاری و هم نرم‌افزاری در این زمینه فعالیت چشمگیری داشته باشد؛ مثل ساخت سالن‌های خوب برای اجرای موسیقی. حالا نه اینکه خودش بطور مستقیم دخالت کند ولی با امکانات و یارانه‌هایی که به بخش خصوصی می‌دهد این بخش را تشویق کند که در سطح کشور سالن‌های خوب موسیقی بسازد. ما الان هشتاد درصد کمبود منابع سخت‌افزاری داریم.

با در نظرگرفتن جمیع جهات و همه مداخلات نهادهای غیرمرتبط و مسئول، آیا عملکرد دولت را در عرصه موسیقی مثبت می‌دانید؟

بله، این یک واقعیت است، فضای هنر در دولت یازدهم، فضای خوبی بود و دولت و وزارت ارشاد تلاش‌های بسیاری در جهت بهبود این فضا کردند، اما دست‌ها و افراد و نهادهایی که در این مملکت قانون را برنمی‌تابند، معمولا جلوی کار دولت را می‌گرفتند و مانع می‌شدند. من خودم چندین و چند بار در شهرستان‌ها دعوت به برگزاری کنسرت شدم که در آخرین لحظات، فلان نهاد یا تشکیلات جلوی اجرای کنسرت را گرفتند. این مسائل را قوه مجریه نباید پاسخ بدهد. اینها را قوه قضاییه باید پاسخگو باشد که چطور وقتی نهاد اجرایی در این مملکت تصمیمی می‌گیرد، عده‌ای پیدا می‌شوند که مقابل آن بایستند و قانون‌شکنی کنند. امیدواریم این مسائل در دور بعدی حل شود.

در مناظره‌های انتخاباتی فضای جالبی که حاکم بود، می‌تواند زمینه بررسی‌های بسیار باشد. جریان اصولگرا در مناظره‌ها سعی داشت خود را حامی فضای باز فرهنگی نشان دهد، در حالی که واقعیت سیاست‌های گذشته آنان چیز دیگری است. چه اینکه همراهی برخی خوانندگان مبتذل پاپ با کاندیدای اصولگرا ضربه سنگینی در جهت کاهش آرای‌شان، در پی داشت. نظر شما در این‌باره چیست؟

معتقدم برخلاف سخنان آقایان در مناظره‌ها، فضای بسته‌ای که در هنر و مثلا در موسیقی وجود دارد، عاملش خود آنها هستند. الان دولت در این مملکت از فضای باز فرهنگی حمایت می‌کند، ولی آن جناح مدام فشار می‌آورد و جلوی اجرای کنسرت‌های موسیقی اصیل ایرانی را می‌گیرد. همین مسئله باعث می‌شود که موسیقی اصیل ایرانی به‌شدت منزوی شود و موسیقی‌هایی که خود آقایان هم قبول ندارند مثل موسیقی‌های زیرزمینی، قوت بگیرند. الان نقش رسانه ملی در حمایت از موسیقی یک فاجعه به تمام معنا است. اصلا هنرمندان اصیل ما در تلویزیون و رادیو حضور ندارند، اما موسیقی‌های غیرقابل قبول و مبتذل را ده‌ها و صدها کانال تلویزیونی دارد در ذهن و گوش جوانان و خانواده‌های ما فرو می‌کند. آیا فضا از این بسته‌تر وجود دارد؟

در دولت دوازدهم، برای تغییر ملموس و برای بهبود شرایط و اصلاح برخی نادرستی‌ها در حوزه فرهنگ و هنر، آقای روحانی چه باید بکند تا معضلات برطرف شود؟

به‌نظر من پس از این، آقای روحانی بایستی قاطع‌تر و با شجاعت بیشتری عمل کند و تعارفات را کنار بگذارد. در سطح مدیران فرهنگی واقعا باید یک تجدیدنظر جدی انجام شود تا مدیران فرهنگی شجاعت و جسارت دفاع از حیطه فرهنگ و هنر را به شکل قانونی داشته باشند و به فکر منصب و شغل و میز خودشان نباشند، بلکه یک مدیر اجرایی واقعی و دغدغه‌مند باشند.

منبع: روزنامه همدلی ۱۶ خرداد ۱۳۹۶

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *